Open brief aan de puriteinen op Kanaleneiland

Op weblog dejaap verscheen vandaag een artikel van de hand van Timor el-Dardiry, Brechtje Paardekooper en mijzelf. Op Kanaleneiland in Utrecht vonden preutse reli’s onlangs dat ze reclameposters moesten kuisen. Wij vonden van niet.

Progressief Nederland doet nog veel te ongemakkelijk over het thema religie en traditie versus seculariteit en modernteit. Het is mij veel waard dat er op centrum-links, in het progressieve midden, onder links-liberalen (take your pick, wat mij betreft) een besef groeit dat thema’s als vrijheid om je eigen keuzes te maken en een afkeer van klerikale, of door geloof en traditie geinsprireerde inmenging in de publieke moraal in essentie progressieve waarden zijn, en dat door de geschiedenis heen ook altijd zijn geweest. Geen rechtse, of conservatieve.

Hier vind je de open brief  op de website van deJaap zelf; hieronder kun je het stuk ook lezen:

In Kanaleneiland in Utrecht werden afgelopen week posters op bushokjes met daarop verleidelijke vrouwen afgeplakt met een vuilniszak. Daarop staat de tekst ‘Laa ilehe il Allah.’ Oftewel: Er is geen God dan Allah. Een van de posters, van het Utrechtse Museumweekend, vertoonde een meisje in een kort roze jurkje. Timor El-Dardiry, Brechtje Paardekooper en Arjen de Wolff schreven hen een open brief.

Lieve beplakkers en bekladders,

Allereerst: gefeliciteerd. U heeft een punt gemaakt waar niemand omheen kan. Uw geloofsgenoten, uw buurtgenoten, uw kinderen en onze kinderen moesten en zouden het weten: “La ilahe il Allah – geen sexuele getinte reclame” (sic)! Uw bloedserieuze bedoelingen schreeuwden bijkans nog luider om aandacht dan het mikpunt van uw actie: een handvol ‘uitdagende’ reclameposters. Daarmee gaf u uiting aan enkele typisch puriteinse emoties: angst voor het genot, gebrek aan relativeringsvermogen en de wens anderen de wil op te leggen.

Die tentoongespreide krampachtigheid maakt de plakactie wel een beetje komisch, om niet te zeggen kneuterig. Als ware Don Quichottes bent u er op uit getrokken om, vermoedelijk in het holst van de nacht, een rücksichtlose verrassingscharge op enkele verloren abri’s uit te voeren. U heeft een paar roze rokjes op posters afgeplakt met Komo-vuilniszakken, die ook nog eens te klein bleken om de fraai gevormde benen en hoogblonde haardos van model Marieke aan het zicht te onttrekken. Shock and awe? In Kanaleneiland werden vooral schouders opgehaald, ook door uw geloofsgenoten.

Dieptriest
Ook wij hadden uw actie al bijna de (blote) rug toegekeerd. Bijna. Want alle gekheid op een stokje: uw campagne zou grappig zijn, als ze niet zo dieptriest was. U verheft seksualiteit tot politiek en religieus strijdpunt en verklaart vrijwel elke vorm van seksualiteit taboe. Dat vinden wij nu onwenselijk en schadelijk. Want bij alle berichten over seks en losgeslagen jongeren, blijft één alarmerend feit vaak onderbelicht: het percentage jongeren dat te maken heeft gehad met dwang om seksuele handelingen te verrichten, is nog steeds erg hoog. Onderzoeken als ‘Seks onder je vijfentwintigste’ noemen percentages als 18% (voor meisjes) en 4% (voor jongens). Bijzondere risicogroepen zijn daarbij jongeren met een beperking, meisjes uit een (streng) religieuze omgeving waar seks voor het huwelijk niet mag; en islamitische jongeren die homoseksuele contacten zoeken.

Dat komt doordat een met de paplepel ingegoten restrictieve houding ten aanzien van seksualiteit maakt dat jongeren (vooral meisjes) uit streng-religieuze groepen niet of te weinig de mogelijkheid krijgen om te leren hoe met seksualiteit om te gaan. Te leren wat ze wel en niet prettig vinden, te leren grenzen te stellen en te leren nee te zeggen. Onderzoek laat zien dat daarom juist jongeren uit christelijke groeperingen en (misschien wel: vooral) jongeren met een streng-islamitische achtergrond kwetsbaar zijn voor misbruik en dwang. Het wrange is dat naarmate u méér streeft naar het onzichtbaar en onbespreekbaar maken van seksualiteit, u uw kinderen juist kwetsbaarder maakt voor seksueel misbruik. Afgezien daarvan: het is een illusie om te denken dat als je maar vasthoudt aan de maagdelijkheidsnorm en niet experimenteert voor de huwelijksnacht, seks op wonderbaarlijke wijze meteen geweldig is. Seks moet geleerd worden, zoals de meeste dingen in het leven.

Onstopbare islamisering
Laten we trouwens niet doen alsof uw protest een teken is van de onstopbare islamisering die ons land zou overspoelen, al leek uw publieke geloofsgetuigenis bedoeld om dat gevoel aan te wakkeren. Uw puritanisme is geen nieuw fenomeen en blijft zeker niet beperkt tot buurten waar veel moslims wonen. In 2007 – het VU-kabinet van Balkenende, Bos en Rouvoet had net zitting genomen – protesteerde de ChristenUnie in Utrecht tegen een billboard in de stad met 200 vierkante meter gouden bikini. In Brussel worden rond kerst jaarlijks posters van schaarsgeklede H&M-modellen beklad door feministen. En in de Parijse metro voorziet kunstenares “Princess Hijab posters van – zeer plaatselijke – bedekking. Maar er is een belangrijk verschil: waar deze protesten ten minste de (politieke, ludieke of artistieke) opening van een debat beoogden, is de uwe een compromisloze coup. Met een beroep op uw religie heeft u zonder pardon uw eigen voordeur midden in het publieke domein geparkeerd: u eist eigenhandig per religieus decreet te bepalen wat wij en onze kinderen wel of niet mogen zien.

Nee, ook wij vinden ook niet alle posters even smakelijk. Dat is niet zozeer omdat er seks op staat. Meer omdat uit sommige een bijzonder vervelende machtsverhouding spreekt van mannen ten aanzien van vrouwen. Maar het helpt niet om alle bloot en seks uit de publieke ruimte te verbannen en elkaar naar eigen inzicht te censureren. Het werkt niet om seksualiteit taboe en onzichtbaar te maken. Pas als je seksualiteit en de manier waarop die wordt afgebeeld, bespreekbaar maakt, leren kinderen te benoemen wat er gebeurt. Dan leren ze ook onderscheid te maken tussen wat hun waardigheid bevestigt en wat respectloos is. En hopelijk worden ze dan als volwassenen een beetje gelukkig met hun seksualiteit. Uw kinderen, en de onze.

Timor El-Dardiry (@timorel) en Brechtje Paardekooper (@brechtje) zijn lid van GroenLinks en de sociaal-liberale denktank Ensemble. Arjen de Wolff (@adewolff) is lid van de Dag van 100, een initiatief dat nieuw elan wil brengen in het progressive midden van de Nederlandse politiek.

Iran State media demonizing free press: this is how they do it

Oppressive regimes in the Middle-East often use State Media to vilify and demonize independent sources of news. For a non-Arabic or non-Persian speaking public, it may be difficult to understand just how vicious these attacks can become.

In the case of Iran, broadcasters like my own Radio Zamaneh are the frequent subject of violent criticism by state-controlled media.  Of late, the Persian service of the BBC is being targeted, possibly for airing a documentary on Supreme Leader Khamenei a while ago.

I thought it would be interesting for a non-Persian speaking audience to provide an ad verbatim translation of one such attack against the BBC, which was aired on September 27th, 2011, on one of the major TV news channels. I won’t comment on it too much; just read it for yourself. Note that the Baha’i, mentioned in the news broadcast, is a faith forbidden in Iran, whose adherents are severely persecuted by the authorities.

Iranian TV comments on detention of people accused of cooperating with BBC

[News presenter] The detention in Tehran of a number of people connected to the government-linked television in England, the BBC, appears to be one of those cases that, the more the opposite side denies something, the more confident everyone becomes that there was in fact something going on.

Since the detention last week of a number of people linked to the BBC, the
official television in England has become pretty agitated, and some people
inside the country have also become very active revealing their hidden
agenda.

Only a few days ago, the intelligence minister [Heydar Moslehi] revealed the true nature of the BBC network which is working as a media cover for
England’s intelligence organization, carrying out intelligence activities
inside Iran.

[Actuality of a female BBC Persian newsreader] The BBC Persian says that it is an independent network and does not have any colleagues working for it inside Iran.

[Actuality of a male BBC Persian newsreader] The BBC Persian does not have anyone cooperating with it inside Iran, and basically it [BBC Persian] does not cooperate with anyone in that country.

[Actuality of an interview with a male BBC employee] Basically, we do not
have anyone cooperating with us inside Iran.

[News presenter] Those three people repeated that phrase in a single night
and in a single BBC newscast. The BBC repeated the same phrase several times on previous days. Why the official network of England is insisting so much that it does not have anyone cooperating with it inside Iran? It seems that the BBC’s repeated denials are somewhat amateurish and hasty, and instead of helping to prove its claim, it is helping its audience to come to the conclusion that the real story is something else. But, what is the real
story?

A few days ago, the intelligence minister said that the BBC network was
indeed a media cover for intelligence activities and the network is in fact
a Baha’i network.

[Actuality of a BBC Persian programme in which the presenter says] Today we have come to the port city of Haifa, in the north of Israel. Let us visit
this place, the international centre for the Baha’is in order to know the
Baha’is better and to see what they do here in Israel. A few streets away, I
went to visit Albert Lincoln, the secretary-general of the Baha’i community.

[News presenter] What is noteworthy here is the serious efforts of certain
people and currents who support the people who were linked to this Baha’i
network which pretends to be a media source but it is in fact an
intelligence network. House of Cinema which itself believes to be a trade,
issued a statement immediately after the detention of the people who were
linked with the BBC and said that the detentions were the result of a big
misunderstanding. This pretend trade even issued a second statement
supporting those who were detained and expressed regret about their
detention. In order to justify those people’s cooperation with the Baha’i
BBC network, the House of Cinema claimed that they cooperated [with the BBC] in order to earn a living. The interesting thing here is that the head of
the BBC Persian, despite previous denials that those people were linked with the BBC, has expressed his regret [about their detention].

[Actuality of the head of the BBC Persian] I really regret the detention of
those who are accused of cooperating with the BBC.

[News presenter] It seems that the circle of people linked with the Baha’i
BBC network, who are carrying out intelligence activities under the guise of media activity, has extensive and complicated dimensions. The majority of those people have been identified and we should wait to be informed about the dimensions of the case in future days.

[Video shows a BBC logo, as well as a logo saying “Baha’i Broadcasting
Corporation”]

Source: Vision of the Islamic Republic of Iran Network 2, Tehran, in Persian, 1700 gmt 27 Sep 11  – translation provided by BBC Monitoring

Make Iran fight its cyber war with the right enemy: Iran

As Europe and the world are still reeling from the internet hack at the Dutch SSL CA agent Diginotar, authorities all over the world are trying to answer the question: what will the wider consequences of this attack be, and who was responsible? Meanwhile, in space, similar attacks take place: instances of satellite jamming, the deliberate interruption of, for instance, TV- and radio signals, are decidedly increasing. The latest victim: BBC Persian, whose transmissions were interfered with several times through installations on the territory of the Islamic Republic of Iran. Previously, Radio Zamaneh has been repeatedly attacked in similar fashion.

Internet hacking and satellite jamming are expressly forbidden by national and international legislation. In the case of satellite jamming, for instance, a member-state can be banned from the ITU (International Telecommunication Union). As always, the problem is: proof. Because it is not that easy to determine that a sovereign state, rather than a few individuals, were responsible for the intentional disturbance of peaceful internet and satellite communications.

Nevertheless, The Islamic Republic of Iran is at the top of everyone’s list of suspects, it being the country from which most major recent hacking and jamming attempts that caught the public eye originated. In recent years, the Iranian authorities have invested heavily in acquiring the right expertise and technology. In the case of satellite jamming, it is usually easy enough to establish form where exactly the attack took place; in the cases of BBC Persian and Radio Zamaneh for instance, it was proven convincingly that the jamming took place from inside Iran’s borders. With internet hacking, things are not always that simple. Still, in the Diginotar-case, the pile of evidence pointing toward Iran has been stacked up so high that a link with Iran is as good as certain.

The political question that needs to be posed now is: what should Europe’s response be to this increasing digital and outer space aggression?

The answer could well be: return the favour to the aggressor, if a case against a state actor, for example Iran, can be made. Remove his TV- and radio signals from the skies, and ban his websites from the internet. The Iranian state uses public satellites and the internet for its own communications as well. Iranian state media like IRIB transmit on the very same satellites that are used by independent and opposition media. The Iranian government and state media have websites too. Even the Iranian banking system is highly dependent on satellites for its communications.

Satellite and internet providers are bound by legal agreements. They need European decisions on sanctions to be able to break their contracts. And the recent case of Libya, where Eutelsat broke off transmissions of the pro-Kadhaffi state-TV when Europe asked them to, indicates that satellite operators and internet providers are likely to comply when a political decision tells them to. Meanwhile though, some free advice to satellite operators: put state media on the same transponder as independent media. That way, when a country tries to jam free media, they jam themselves in the process. Just a suggestion.

The European Union should quickly put a strict and decisive mechanism of sanctions in place to punish communication criminals. Take out their channels for telecommunication and information as soon as one can reasonably assume that the internet or satellite attack was driven by a state actor. Let’s make Iran fight its cyber war with its proper counterpart: Iran.

IKON radiodagboek vanuit Irak

Van januari tot november dit jaar woonde en werkte Arjen de Wolff in Irak. Hij was daar country director voor Internews Europe. Met steun van de Europese Unie leidt Internews in Irak lokale journalisten op en ondersteunt ze bij hun werk. Een gesprek over geweld en veiligheidsrisico’s, over het registreren van aanslagen alsof je naar een film zit te kijken en de vraag: waar doe je het allemaal voor?

Vorige maand hield Arjen de Wolff een dagboek bij voor De Andere Wereld:

Zondag 17 oktober

Op de rotonde waar we vaststaan met de auto wordt een man doodgeschoten. Het verkeer in Bagdad is weer enorm toegenomen. Wat op zich een goed teken is. Behalve als je vast staat in de file, en iemand achter je nog een rekening met je te vereffenen had. We zien het gebeuren, een aantal meters voor ons. Mijn chauffeur, de bewaker en ikzelf voeren de veiligheidsprocedures uit die ons zijn geleerd. Maar veel kun je niet in een situatie als deze. Een man loopt op een auto toe, haalt zijn pistool uit zijn holster, schiet door het open raampje op het hoofd van de bestuurder, steekt zijn pistool terug en loopt kalmpjes weg. Het verkeersplein is onoverzichtelijk, en niemand die na afloop nog de dader kan aanwijzen. Hij is weg, verdwenen tussen de rijen auto’s, terug in zijn eigen voertuig.

Maandag 18 oktober

We hebben onenigheid met de verhuurder van het pand waar de redactie van onze lokale partner-organisatie, het persbureau Aswat al-Iraq is gevestigd. Het gebouw, waarin de redactie en het gastenhuis voor de redacteuren en mijzelf zijn gevestigd, is mooi opgeknapt en ligt mooi aan de rivier, met uitzicht over de Green Zone aan de overkant. De beveiliging is tamelijk goed, want de Franse ambassade en de kantoren van de communistische partij liggen in dezelfde straat. Genoeg checkpoints en bewakers om ons heen dus. Vandaar ook dat we blij zijn met de plek, en met de relatief lage huur.
Maar we hebben teveel blijdschap getoond, denk ik. De verhuurder wil nu het dubbele vragen. Dat vindt hij het mooie uitzicht en het stroomaggregaat wel waard. Elektriciteit is een zeer schaars goed in Bagdad.

Dinsdag 19 oktober

In Najaf ontploft vandaag een bermbom in het konvooi van VN-gezant Ad Melkert (foto midden). Het is een dag waarop in het hele land, ongeveer tegelijkertijd, een serie aanslagen op sji’itische doelen plaatsvindt, een fenomeen dat we de laatste tijd vaker zien. De sji’itische partijen lijken het op een akkoordje te gooien met de Koerden, waardoor de soennieten buiten de regering dreigen te vallen. En dat vindt Al-Qaeda geen goed plan. Als de eerste berichten binnenkomen denk ik daarom dat het wel mee zal vallen. Het is maar de vraag of de aanslag wel op Melkert gericht is. Hij is in Najaf op bezoek bij de hoogste geestelijk leider van de sjiieten, grootayatollah al-Sistani. In eerste instantie lijkt een groep pelgrims in Najaf gewoon een doel als alle andere vandaag. Bovendien: een VN-konvooi, dat is een klein leger op veldtocht. Een massa auto’s en andere voertuigen die zich voortbeweegt en waarin weinig orde en structuur te ontdekken valt, als je er zo van buitenaf tegenaan kijkt. We vragen een lokale reporter om te spreken met de politie-escorte. Dan blijkt dat het konvooi zich op dat moment niet in de buurt van een concentratie van mensen bevond, en dat de bermbom een van de volgwagens heeft geraakt, met een dode tot gevolg. Melkert is zelf geen moment in gevaar geweest denk ik, en gelukkig maar. Maar een van zijn voorgangers is in 2003 opgeblazen, dus ik kan me voorstellen dat hij, en zijn familie thuis, zich afvragen waarvoor een mens dit eigenlijk allemaal doet.

Woensdag 20 oktober

In de afgelopen jaren ben ik gearresteerd geweest, er is op me geschoten, ik heb mensen zien ontploffen, er zijn vrienden en bekende verdwenen en gemarteld, ik heb leren slapen met helikopters boven mijn hoofd; maar nooit, nooit van mijn leven ben ik zo bang geweest als in Basra. Twee mannen stonden minutenlang voor me, en overlegden of ze me zouden meenemen of doodschieten. Althans, daar waren mijn chauffeur en ik van overtuigd. Er zijn verschillende soorten angst, denk ik. En in Basra heb ik een nieuwe geleerd. Eentje die niet je keel dichtknijpt, waar je hart niet van gaat bonzen. Het is ook niet het andere uiterste, waarin je volkomen rustig wordt of zo, klaar voor je lot. Het is iets er tussenin, en het heeft heel duidelijke lichamelijke effecten: het slaat op je oren, je wordt een beetje doof, een soort monotoon geluid in je hoofd; en je kunt niet meer bewegen. In het afgelopen jaar is de veiligheidssituatie in Irak ernstig verslechterd, zoals dat dan heet. We zijn nog niet terug op het niveau van de burgeroorlog van 2006 en 2007, maar het scheelt niet veel. De VN-vluchtelingenorganisatie roept vandaag Europese landen op voorlopig geen mensen terug te sturen naar Irak. Ik ben het er hartgrondig mee eens.

Vrijdag 22 oktober

Saam is Shabbak. Of eigenlijk Mandaeer, in goed Nederlands. Irak, het oude Mesopotamië, is de wieg van de beschaving, en nu een soort museum van zeer oude christelijke of andere religies die het nooit helemaal gered hebben, zal ik maar zeggen. Maar die hier nog steeds bestaan en in kleine groepen worden gepraktiseerd. Ik vind de Mandaeers boeiend. Ze wonen langs de rivieren. Water neemt een centrale plaats in hun geloof en dagelijks leven in. Ze zijn volgelingen van Johannes de Doper. Hij was voor hen de ware Messias, niet die rare Nazarener. Ik zie dat voor me, bijna tweeduizend jaar geleden. Twee concurrerende profeten op de bazaar, al luid prekend volgelingen verzamelend. De een wint, de ander verliest. Tja. Saam vertelt dat veel Mandaeers nu in Europa leven. Gevlucht voor het geweld tegen hun geloofsgroep. Maar de Mandaeers kennen een streng kastensysteem, waardoor je niet zomaar onderling kunt trouwen. In alle discretie proberen ze nu hun geestelijk leider ervan te overtuigen dat systeem wat te versoepelen. Want anders sterven ze uit.

Arjen de Wolff (Haarlem, 10 november 1969) heeft een politieke en journalistieke loopbaan achter de rug, die hem in 1999 naar de Nederlandse Antillen bracht. Van 2004 tot 2006 was hij weer even in Nederland en werkte op het Binnenhof voor een regeringsfractie. Daarna vertrok hij weer naar het buitenland. Op dit moment is hij country director Iraq voor Internews Europe. Met steun van de Europese Unie leidt Internews in Irak lokale journalisten op en ondersteunt ze bij hun werk.

Googlesearchfuks

Enorm populair tegenwoordig: rotzooien met Google Zoeken. Zo kun je bijvoorbeeld de zoekterm ‘Nederlander steelt fiets’ invoeren, en als resultaat krijgen: ‘bedoelde u MAROKKAAN steelt fiets’?

Hartstikke geinig hè? Dat het resultaat gemanipuleerd is, dat begrijpt u natuurlijk ook. En moeilijk is het niet. Googlegoochelen, dat kunnen u en ik ook: