Kunduz: Sap geen Atlantica, maar wel betrokken. Trek dan de consequentie

Het is een uitstervend ras, de Atlanticus aan de linkerkant van het politieke denken. En ik denk dat ik er een ben. Ik heb een lang geheugen waarin de relatie tussen de Europese en Amerikaanse vrijheid wat mij betreft onweerlegbaar is, en ik heb nooit veel begrepen van het ongerichte pacifisme en de afzijdigheidsreflex die Nederland, en de rest van Europa, zo ergens gedurende de jaren negentig in de greep kregen. En dat nog werd versterkt door het Iraakse avontuur van 2003, en het Afghaanse drijfzand.

Foto: Roel Wijnants

De Nederlandse politiek heeft wel wat abstracte principes, als het gaat om het buitenlands en Europees beleid. Maar geen openbare en herkenbare consistente consensusstrategie met concrete doelen – ideele, politieke, militaire – waaraan actuele internationale uitdagingen kunnen worden getoetst en die met Europese of internationale beslissingen moeten worden bereikt. Dus verdwalen we telkens in cirkelredeneringen, politieke loopgravenoorlogen en zijn halfbakken besluiten of inertie vaak het gevolg. Daar komt bij: de buitenlandpolitiek lijkt een soort stille variant geworden van de multiculturele samenlevingsproblematiek. Regering en parlement neigen, na lang soebatten, toch vaak tot besluiten waardoor Nederland niet geheel de aansluiting verliest met de Europese en internationale gemeenschap. Maar ondertussen mort het volk.

Natuurlijk begrijp ik de tegenwerping wel dat geopolitieke sympathie voor de VS en andere bondgenoten niet blind en kritiekloos mag zijn, en dat het Westen ook veel heeft gedaan waarvoor we ons moeten schamen.

We moeten niet blind en kritiekloos zijn. We moeten ons schamen wanneer dat nodig is. Laten we onze eigen daden openlijk onderzoeken, en laten we altijd boete doen en de schuldigen straffen als het moet. Dat moet, omdat het onze waarden mede definieert. En het is veel meer dan de regimes doen waarmee we normaal gesproken in conflict raken.

Ik ben Atlanticus omdat ik in de internationale politiek solidair en actief betrokken wil zijn bij al diegenen die, al maken ze ook fouten, onze waarden van politieke en economische vrijheid, respect voor mensenrechten, onafhankelijke rechtspraak, openheid en rekenschap, en sociale gelijkwaardigheid delen. En dat kunnen individuen zijn die gebukt gaan onder authoritaire regimes, of regeringen voor wie democratie en rechtsstaat waarden zijn die, soms met vallen en opstaan, een centrale plaats innemen. En veiligheid en vrijheid, voor ons en voor anderen, moet samen met gelijkgezinden worden bevochten. Meestal via diplomatie en samenwerking. Soms met de wapens.

Of Jolande Sap en haar GroenLinks zich in de komende dagen als Atlantici zullen ontpoppen, betwijfel ik. Maar dat ze deze waarden ook deelt, daarvan ben ik inmiddels overtuigd. Dan moet ze daaruit ook de consequentie trekken, en de missie naar Kunduz steunen.

One response to “Kunduz: Sap geen Atlantica, maar wel betrokken. Trek dan de consequentie

  1. Pingback: Tweets that mention Sap is geen Atlantica, maar wel betrokken « allispolitics -- Topsy.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s